Minas de Carris: ruinas entre a néboa

O venres de hai dúas semanas fixemos unha escapadiña ao Geres, a ese Geres que tantas satisfaccións sendeiristas e montañeiras nos reporta: fermosa paisaxe, con condicións en ocasións moi montañeiras e que a pesares de estar tan preto apenas coñecemos.
A nosa intención era facer non só a ruta que nos leva ás minas de Carris senón tamén subir ao Pico da Nevosa (1546 m.) que é a cume máis alta do Geres.
Dende Portela do Homem baixamos ata á ponte de San Miguel que é a que cruza o río Homem, e collemos a antigua pista mineira que sube pola marxe dereita.

Entramos así nun precioso val glaciar que imos admirando nunha subida moi suave, pois ao longo de 10 km acumulamos un desnivel de máis ou menos 700 m. ata chegar ás ruinas das antigas minas de Carris.

Un par de km antes de Carris, remontado xa o Val Glaciar chegamos a unha especie de altiplanicie, unha paisaxe de beleza adusta onde o aire, o frío e a néboa comenzan a facerse os donos.

 

Comenza unha lixeira ventisca, aparece algún que outro neveiro e de repente ao fondo emerxen cóma unha aparición os restos do que un día foi toda unha auténtica cidade mineira. Non me extenderei moito na súa descripción pois dabondo tedes co que conta Rui C. Barbosa no seu blog Carris ademáis de disfrutar das súas estupendas fotos.

 

 

Eso sí direivos que impresiona e máis nun día frio e de néboa como aquel, o que nos impediu continuar ata a Nevosa, pico que queda pendente para outra ocasión. Ocasión na que poderemos continuar ata as minas das Sombras para así voltar xa por un camiño diferente.

Pedras vixiantes entre a néboa

Pena Trevinca pola Serra da Mina

A ruta sae dende a aldea de Vilanova, despois de pasar entre o conxunto de casas de turismo rural de O Trisquel. Recomendable pra vir durmir, cear e así poder sair cedo rumbo ás nosas cumes; se non, non hai xeito.
Ao pouco atoparemos o desvío da pista que nos leva ata o Maluro (1925 m.) deixando o camiño do río Meladas e as minas á dereita; logo do Vildefrades (1934 m.) á cresta do Sextil Alto (2005 m.) e finalmente Trevinca (2127 m.).
Nestas datas de moita neve, esta é unha ascensión perfecta con raquetas ou esquís, salvo o tramo de cresta que precisa atención e que nos obriga levar os crampóns por si acaso.
O regreso pódese facer baixando despois en dirección o Val do Meladas para coller o sendeiro-pista ben trazado que xa nos leva de volta a Vilanova

O Maluro ao fondo

Pena Negra e Pena Trevinca ao lonxe

As cornisas de Vildefrades

O circo do Meladas

Casaio ao fondo, e ao loxe de todo a serra dos Ancares toda nevada

Val do rió Meladas

Chegando ao solpor a Vilanova

Cartografía: I.G.N. (1:25.000) Nº. 228-II Lamalonga, 229-I Lago de la Baña, 229-III Peña Trevinca

track

Xornada de esquí de fondo na montaña ourensá

Onte pola tarde saimos en "comando rápido" en busca das neves máis recentes. Non fixo falta chegar a Manzaneda para por en práctica un deporte de inverno que nos agrada moito divulgar e que conta con grandes posibilidades nas nosas montañas: o esquí nórdico ou esquí de fondo.


Esta modalidade practícase en Ourense dende os primeiros tempos da chegada do deporte branco á nosa terra. Na serra de San Mamede, en Cabeza de Manzaneda e nas grandes montañas de Trevinca foi practicado con certa intensidade. Os campeonatos da Federacion Galega de Deportes de Inverno contaban ata  ben entrados os anos 80 con probas de competición desta especialidade, e nos campeonatos de España de esquí de fondo era asídua a  participación de deportistas ourensáns: senlleiramente veciños de Casaio de Valdeorras, cómo socios do club Pena Trevinca do Barco ou corredores do Club Alpino de Ourense.

Nalgunhas imaxes que de seguido podedes ver agóchase un antigo campión galego de esquí de fondo do derradeiro campionato celebrado en Fonte da Cova (montañas de Trevinca) naqueles anos. Nótase ben o seu depurado estilo: ¡O que tivo retivo!

Dende a Sociedade Xeográfica Ourensá queremos seguir promocionando esta modalidade do esquí que pon en armonía a práctica deportiva co medio natural onde se desenvolve e que representa sobranceiramente os valores que reforzan o respeto e a defensa dos nosos grandes espacios.

Ruta da cidade da Calcedonia

O sendeiro ou trilho da cidade da Calcedonia é un PR circular de aproximadamente 8 km de percorrido, que se pode facer tranquilamente nunha xornada. Sae da fregresia de Covide no Geres para voltar a ela despois de 4 ou 5 horas contando con tempo de abondo para comer e enredar.
Para chegar a Covide denede Portela de Homem temos duas opcións:

• A primeira  é coller a pista  de terra que dende a Mata da Albergaria nos leva a Campo do Geres bordeando todo o embalse de Vilarinho das Furnas. Ao finalizala  e sen meternos a Campo do Geres temos que coller una estrada á esquerda (N307) que nos levará a Covide. 
• A outra opción é baixar ata Caldas do Geres e despois coller una estrada case ao final da vila que sae á dereita (EM533) e que sube con moito desnivel. Cando chegamos a un cruce xiramos á izquierda para coller a N307 que nos leva a Covide.

Calqueira das dúas opcións é aconsellable porque as vistas son moi fermosas.
O inicio da ruta está  sinalizado e sae de Covelo por un camiño que vira hacia a esquerda.

Pasamos por diante dun miliario e pouco a pouco a medida que subimos imos introducindonos nunha paisaxe agreste de bolos graníticos con formas moi caprichosas.

A erosión ata creou unha sorte de "moai" tál cómo si fose un vixiante de tempos antigos.

Moai??

Rodeamos o chamado "Tonel" un conxunto de enormes penedos, onde os nosos amigos Antón e Tato estiveran escalando facía unhas semanas, para ir hacia o conxunto que se chama a "Cidade da Calcedonia" onde eles tamén estiveron. O camiño pasa polo medio dos grandes bolos e está perfectamente marcado.

Ao pé destas enormes pedras  de nome mítico, parece ser existiu unha poboación da idade de ferro, unha poboación castrexa que logo foi ocupada polos romanos. De feito na información do Parque fálase do Castro da Calcedonia.

Laberinto de penedos

Polo medio deste laberinto ábrese a famosa "fenda" polo que é ben coñecido este conxunto de penedos. Fenda pola que logo baixaríamos dende as alturas.

Saímonos durante un rato do sendeiro que recuperamos máis arriba. Alí nos atopamos con dous camiñantes portugueses un dos cales nos indicou por onde subir ao cume e tamén por onde se abría a fenda. O cume quedou para millor ocasión así que destrepamos todo teso pola oscura fenda.

Destrepando pola fenda

Fenda da Calcedonia

Despois o descenso hacia o pobo foi rápido e dounos tempo, como non, a tomar unhas cervexas para repor forzas.

Pico de Añisclo ou Soum de Ramond (3254) e a Punta das Olas (3002) polo glaciar de Ramond

Este verán na semana que estivemos polos Pirineos fixemos estes dous tres miles que se poden encadenar sen dificultade nunha mesma xornada.
Saimos dende o refuxio de Góriz, que coa afluencia de público parecía case un albergue do Camiño de Santiago.
 
Seguindo a normal do Perdido e cando xa se alcanza o espolón de roca nos desvíamos á dereita por unha canal para continuar esta vez pola que é a ruta hacia o Pico Escaleras. Superada a canal e comenzando a subir as primeiras gradas as vistas son impresionantes pois temos o Cañón de Ordesa ás nosas espaldas.

 

Pero en vez de seguir subindo,  flanqueamos á dereita ata chegar ao circo do Ramond ben cheíño de neve este mes de agosto tanto que o ibón de Arrablo está desaparecido. 

A medida que avanzamos polo glaciar imos vendo millor o corredor NW, que é por onde imo subir. Está limpo de neve, pero é unha acumulación de roca totalmente descomposta pola que progresamos con moito, moito tino.

Corredor NW

Unha vez superado este, o patio que nos espera é impresionante;  dende ahí  ata a cume seguimos o cresterío, soedade absoluta e pedra totalmente desfeita.

Non paramos moito na cume pois non tiñamos nada clara a baixada. Esta fíxémola ao final da arista da cima en dirección este. Non moi fácil. Despois vimos que a normal baixa por outro lado (cousas que pasan).

Ollando Pineta á esquerda

Logo ata a Punta das Olas xa foi un paseo, paseo lunar...

Descansamos un chisco nesta cume e dende ahí xa baixamos ao GR 11 en dirección ao Collado Superior de Góriz ou de Arrablo, para voltar esta vez pola serra da Custodia para coller o autobús de Nerín. 

Descenso Mao

Xa estamos de novo baixando polo río Mao. Onde nace o barranquismo en Galicia, ala polo 88 cando se explora remontando o cañón e se superan as varias dificultades con artes e aparellos especiales da zona. O seu potencial quedou marcado e deseguido comenzaron os descensos con  metodoloxía mais deportiva, os mesmos tipos pero como socios e directivos do Club Alpino. Estes días festexamos aquelas xornadas. Un descenso anual ata que o corpo aguante, non sería mala cousa.

entrade no album de Picasa da Xeográfica https://picasaweb.google.com/home cas mesmas señas da xeográfica e aí estan as probas.

Aquí queda algunha fotiña

PD
a ver esas fotos do Añisclo !

Pico Miro (La Laciana)

O pasado 1 de xuño fun invitada por parte de Moncho dos Cempés a unha saída moi prometedora: O Pico Miro na comarca leonesa da Laciana. Encantada de sair con eles, unha por disfrutar da súa compaña e outra por descubrir unha zona que teño que recoñecer, ignorante de min, descoñecía completamente. A saída foi organizada polos compañeiros do Clube Peña Trevinca do Barco e foi todo un éxito: vistas fermosas, tempo espléndido e un ambente moi montañeiro.

Para chegar alí nos diriximos dende Ponferrada pola estrada que vai ata Villablino. Collemos o desvío hacia Anllares del Sil e despois á dereita a estrada privada da mina de Hullas del Coto Cortés. Despois de pasar Valdeprado, máis ou menos 1 km despois chegamos ás brañas de Susañe. 
A ruta inicíamola á nosa esquerda. Ascendemos case directamente, facendo as primeiras fotos na cascada das Aguas Blancas en dirección á braña de Busmor. Seguimos o ascenso hacia o collado para despois subir á esquerda para chegar a cume do Pico Miro de case 2000 m. Dende ali contemplamos o Pozo Cheiroso, solitaria lagoa de orixe glaciar, dende a que tamén se pode subir.  A paisaxe magnífica: os Ancares, os Aquilianos, Trevinca e ata Ubiña.
Despois continuamos o cordal en dirección norte ata o collado de Coronxo para baixar hacia o val onde estan as lagoas de Fasgeo. A baixada e as vistas eran espectaculares cun ambente moi alpino. Quedaban restos de neveiros e as lagoas lucían fermosísimas. A partir de ahí a baixada xa foi máis suave para chegar de volta despois de 6 horas aproximadamente de actividade e máis ou menos 800 m de desnivel.

Un gustazo!!

 

Pozo Cheiroso

Lagoas de Fasgeo